Tips voor Picl: Hundreds of Beavers & No Other Choice

De Italiaanse stad Napels leeft in de schaduw van niet een maar twee actieve vulkanen, Vesuvius en Campi Flegrei. Regisseur Rosi laat in deze caleidoscopische documentaire in prachtige, commentaarloze zwart-witbeelden zien wat dat voor de Napolitaanse bevolking betekent. Elke scène intrigeert en is ondanks de nuchtere alledaagsheid reuzespannend. Van de continue, soms hilarische belletjes over nachtelijke trillingen naar de brandweer, tot de dwaaltochten door de geheime gangen onder de stad van de grafrovers, die leiden naar het nabijgelegen Pompeï.

Terwijl op zondagen in Spanje families bij elkaar komen, dreigen ze in dit prachtige, familiedrama juist uit elkaar te vallen. Want dat zijn de dagen waarop de 17-jarige Ainara proefdraait bij de nonnen, bij wie ze zich – na de dood van haar diepreligieuze moeder – wil aansluiten. Zeer tegen de zin in van haar wereldse tante, die ervan overtuigd is dat Ainara een grote vergissing begaat. Intrigerend en intelligent drama van regisseur Ruiz de Azúa, die haar personages en de kijker geen simpele uitweg biedt uit dit duivelse dilemma, waardoor de problemen levensecht, en uiteindelijk hartverscheurend worden.

Heerlijk krankzinnige, geanimeerde live-actiekomedie in zwart/wit, waarin een stille film-antiheld door veel schade en nog meer schande leert als pelsjager genoeg bevers te vellen om eerst zijn maag en daarna zijn honger naar liefde te stillen. De grappen zijn verrassend en de komische timing is perfect. Verteld in een absurde slapstickstijl, die Looney Tunes-filmpjes met video game-invloeden combineert. Verwacht sneeuwpoppen met tieten, dampende drollen en als hoogtepunten een boomstamsurfsequentie en een achtervolging per slee. Melige lowbudget cult-flauwekul dus, geschoten in de sneeuw, met slechts zes beververkleedpakken, waar in vechtscènes flink mee wordt gesmeten.

Wanneer ‘company man’ Mansu ontslagen wordt door de papierfabriek (AI neemt zijn werk over), besluit hij dat hij geen andere keuze heeft… dan al zijn concurrenten voor een nieuwe baan te vermoorden. Want hoe anders kan hij het nu gebroken maar ooit perfecte gezinnetje dat hij vormde met de dappere Miri en hun twee kinderen, weer compleet maken? Heerlijke zwarte komedie van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook, die schijnbaar moeiteloos schakelt tussen slapstick, thriller en sociaal drama. Zonder ooit richting, ritme of tempo te verliezen. 

Deze weergaloze film van regisseur Mendonça Filho over de militaire dictatuur in Brazilië (1964-1985) is veel tegelijk. Soms een politiethriller à la The French Connection, dan weer een samenzweringsfilm als The Parallax View, en op het eind ook nog even een politiek drama als I’m Still Here, over vermoorde en verdwenen familieleden. De film duurt ruim tweeëneenhalf uur, maar sleept nooit en blijft altijd zinderen. Dat is vooral dankzij de Braziliaanse superster Wagner Moura, die de hoofdrol – een onderzoeker bij de universiteit die in 1977 moet onderduiken wanneer hij tegen het grootkapitaal ingaat – vol overtuiging en met diepgang speelt. 

Een snikheet zomers Amsterdam vormt het decor van deze tragikomische film over alleenstaande moeder Sandra (Nienke Plas in topvorm) en haar twee dochters Harrie en Stella. Sandra houdt iedere maand maar net het hoofd boven water door allerhande klusjes in de buurt en een uitkering. Maar dan wordt ze beticht van fraude en worden Sandra en haar kinderen hun huis uitgezet. Klinkt somber, maar regisseur Paloma Aguilera Valdebenito, die zich baseerde op herinneringen uit haar jeugd, kiest voor een vrolijke, energieke toon, met veel humor, slim kleurgebruik en opgewekte muziek. Een als sprookje verpakt sociaal drama over de donkere kanten van het socialezekerheidsstelsel, á la The Florida Project.