Kimberley zoekt antwoorden: waarom werd haar vader geliquideerd?

Het is een huiveringwekkend detail: op de tv van haar vader, die Kimberly na zijn dood kreeg, zat nog bloed. Ze was zeventien toen Kenneth Richards, zoals haar Surinaams-Nederlandse vader heette, in zijn eigen huis werd vermoord. Hij was eigenaar van café Casanova in Amsterdam-West en zijn dood was een afrekening in het criminele circuit. Kimberly is nu 28 en worstelt met haar identiteit. Ze bezoekt een advocaat met de vraag of ze Kenneths achternaam kan aannemen, daarvoor heeft ze een DNA-test nodig, zo blijkt.

In de intieme documentaire Het bloed van mijn vader (BNNVara) van Jorn Koning krijg je, naarmate je meer over Kimberly leert, steeds meer bewondering voor haar. Ze had geen makkelijke start: haar moeder was aanvankelijk illegaal in Nederland en de relatie tussen haar en Kenneth hield geen stand. Als tiener werd Kimberly opstandig, dusdanig dat jeugdzorg haar op haar dertiende uit huis plaatste. Tot haar achttiende woonde ze in verschillende instellingen, wat haar niet in de koude kleren ging zitten. Nu heeft ze haar zaakjes op orde, ze heeft zelfs een eigen bedrijf. Maar de pijn om het gemis van haar vader blijft.

En dat gemis was er al vóór de moord: vanaf het moment dat Kimberly in de jeugdzorg zat, beperkte het contact tussen haar en haar vader zich ineens tot bellen. ‘Waar de fuck was je?’ durft Kimberly tegen het eind van de documentaire te vragen, waar ze eerst vooral vol lof was over Kenneth. De warme herinneringen die ze wel aan hem heeft, blijft ze koesteren.

Kimberly benadert familieleden om erachter te komen waarom Kenneth vermoord is, maar ze stuit op een muur. In de Surinaamse cultuur worden jongeren die nieuwsgierig zijn en vragen stellen niet erg gewaardeerd en zelfs brutaal gevonden, legt Kimberly uit in de documentaire. Het frustreert haar: ‘Ik voel me superbelazerd door iedereen, echt door heel de familie, zelfs mijn eigen moeder.’ Want toen hij nog leefde had ze geen idee van waar haar vader mee bezig was – en ook nu wordt ze niet veel wijzer. Zelfs een paragnost, die ze in Suriname bezoekt, raadt haar af om door te vragen.

In de documentaire zit ook het item dat Opsporing verzocht in 2014 aan de liquidatie van Kenneth Richards wijdde. Het bloed van mijn vader laat knap zien dat achter ieder misdaadbericht echte mensen schuilgaan. Met elk complete levens inclusief familie, een leren bankstel of bezoekjes aan de kermis, maar ook onuitgesproken vragen, verdriet en gemis.