Ons campertje: geen verpleeghuis maar een camper na alzheimer diagnose

De documentaire Ons campertje (Omroep Max) is dik tien minuten onderweg als Wil een onderonsje heef met haar spiegelbeeld. Vanaf een camperbankje werpt ze lachende blikken op wat haar echtgenoot Hans ‘haar vriendin in de spiegel’ noemt. ‘Ik heb een paar keer op het punt gestaan om de spiegel eruit te rammen of ’m af te plakken,’ zegt hij. ‘Zodat ze zichzelf niet meer zou zien en zich weer tot mij zou richten. Uiteindelijk dringt dan het besef tot je door dat dat geen oplossing is.’

Wil, voluit Willemien, heeft alzheimer. Toen ze in 2019 de diagnose kreeg, op haar 67ste, nam Hans een ongewoon besluit: om te voorkomen dat Wil in een verpleeghuis terecht zou komen, kocht hij een camper, pakte hun koffers en haar favoriete knuffelhond in – en daar gingen ze. Europa in. Gekleed in bijpassende zomerbloesjes vol borduursels en zachtjes meezingend met ‘Blueberry Hill’ van Fats Domino.

Intussen, in Nederland, kreeg de moeder van documentairemaker Diny van Hoften ook een dementiediagnose. Tijdens een zoektocht naar informatie, stuitte Van Hoften op het verhaal van Hans en Wil. Ze dacht: dit zou mijn moeder ook leuk vinden. En: iemand die in een camper, zonder aarzelen 24 uur per dag de zorg voor zijn geliefde met dementie op zich neemt, dat is de ultieme liefde. Niet veel later stapten Van Hoften en haar team bij Hans en Wil in, voor de eerste beelden.

‘We zijn af en toe ingevlogen,’ zegt ze. ‘Het eerst contact met Hans was in 2023, via Facebook. Hij en Wil waren toen twee jaar onderweg.’ Van Hoften volgde het koppel in Tsjechië, Spanje en Griekenland. Ook werd er gefilmd tijdens bezoekjes aan Nederland, waar hun twee zoons wonen. Terwijl zij zich in toenemende mate bezorgd afvragen of al dat gereis nou wel zo’n goed idee is nu Wil langzaam achteruitgaat, is Hans vastberaden. Zo lang ze reizen, is het einde niet in zicht. Als ex-marinier zorgt hij voor structuur en regelmaat in het leven van Wil, die zich vrolijk en gedwee laat leiden door de man met wie ze bijna vijftig jaar samen is, maar wiens naam ze is vergeten. Ook praten lukt haar nauwelijks meer, de twee communiceren hand in hand; voelt zij zich oncomfortabel, dan voelt hij dat aan de manier waarop ze in zijn hand knijpt.

Van Hoften legt het allemaal vast als een vlieg op de muur; de wandelingen, het broodjes halen bij de bakker, Hans die zijn eenzaamheid verzacht ziet door de vele reacties op zijn Facebook-updates. Ze hoopt dat haar documentaire bijdraagt aan meer aandacht voor mensen met dementie. ‘Ze zijn best weggestopt in de maatschappij. Het zou mooi zijn als kijkers denken: ik ga eens een kop koffie drinken met iemand met dementie, of een wandeling maken.’