Ontroerende docu vol muziek over vergeten pianovirtuoos Errol Garner

Meerdere albums opnemen op één dag? Erroll Garner draaide er zijn hand niet voor om. Het geheim: de eerste take was altijd goed.

Tijdens zijn leven (1921-1977) werd de Amerikaanse pianist wereldberoemd. Na zijn dood – hij werd niet ouder dan 55 – raakte hij in de vergetelheid, in tegenstelling tot tijdgenoten als Miles Davis en John Coltrane.

Misty: The Erroll Garner Story van de Frans/Zwitserse regisseur en fan Georges Gachot is bedoeld als eerbetoon én herontdekking. De documentaire, in zwart-wit en kleur, zit bomvol muziek. Van opnames uit 1947 tot stertrompettist Nils-Petter Molvaer die vandaag de dag Garners muziek speelt. Ontroerend is de postume jamsessie met stokoude ex-bandleden Jimmie Smith en Ernest McCarty, allebei ondertussen ook overleden.

© Library of Congress

De jonge Erroll is zo’n natuurtalent dat de pianolerares zijn moeder het geld teruggeeft; deze jongen valt niks te leren. Noten leest Garner niet, hij speelt na en improviseert virtuoos. Technisch klopt het vast voor geen meter, zegt hij zelf. 

De zwaar besnorde Amerikaan met de guitige glimlach was een mysterie van weinig woorden. Hij liet zijn vingers virtuoos spreken; veertig moest hij er minstens hebben, volgens sommige kenners. Vanwege zijn lengte (1.57 meter) zat hij op telefoonboeken op zijn pianokruk en perste – vaak hevig zwetend – uit de toetsen wat in hem opkwam. Dat kon My Funny Valentine zijn, When A Gipsy Makes His Violin Cry, maar ook Yesterday van The Beatles. En natuurlijk zijn hit, het mierzoete Misty (1954), ook bekend van thriller Play Misty for Me, waarin een radio-dj dit verzoekje krijgt van een stalker.

Spannend blijkt ook Garners privéleven, denk aan onder meer een geheime dochter. Het geeft zijn ‘happy jazz’ een onverwacht rafelrandje.