Aangrijpende miniserie The Witness weigert een clichématig truecrimedrama te worden

Netflix en truecrimedrama’s zijn niet altijd de beste match. Zeker, de originals op de streamer die gaan over afschuwelijke, echt gebeurde misdaden en monsterlijke moordenaars trekken veel kijkers. Maar de truecrimeseries op Netflix hebben er vaak ook een handje van de gruwelijkheden breed uit te meten en de criminelen haast te verheerlijken.

Vandaar dat we met enige terughoudendheid begonnen aan The Witness, een nieuwe Netflixserie over de moord op de 23-jarige Rachel Nickell in Londen in 1991. Nickell wandelde op een klaarlichte zomerse dag met haar twee jaar oude zoontje Alex door Wimbledon Common, een parkgebied aan de rand van de stad, toen een onbekende man haar 49 keer met een mes stak en seksueel misbruikte. Hoewel het druk was in het natuurgebied, zag niemand het gebeuren. Behalve de tweejarige Alex. 

De driedelige serie start min of meer met dit gruwelijke voorval, al toont The Witness niet meer dan Rachel en Alex die een wat dichter bebost pad inslaan en in de duisternis verdwijnen. Wat we wel te zien krijgen is het moment waarop Rachels partner André (gespeeld door Jordan Bolger) het nieuws te horen krijgt. Hij belt vanuit een telefooncel naar huis wanneer een politieagent opneemt. Het moment waarop de grond onder André’s voeten vandaan lijkt te zakken en zijn hart breekt, is aangrijpend en bewijst dat – zeker bij true crime – de waarheid indrukwekkend genoeg is. 

© Netflix

Ook na deze scène weigert The Witness een clichématige truecrimeserie te worden. Er volgt een politieonderzoek, uiteraard, en zelfs een rechtszaak. Ook is er jaren later nieuw DNA-bewijs dat de zaak weer helemaal opengooit. Toch ligt de focus op andere dingen. Op de grove fouten die tijdens het onderzoek worden gemaakt en wat voor effect deze dwalingen hebben op het gemoed van de nabestaanden. Op de meedogenloze, harteloze en vaak racistische tabloidfotografen die André en Alex opjagen. En op het onmogelijk dilemma waar André voor staat: moet hij zijn peuter, de enige getuige, blootstellen aan eindeloze politieondervragingen, hoe speels ze ook zijn? Of moet hij hem zo snel mogelijk een nieuw leven bieden, ook al betekent dat dat de moordenaar van zijn vrouw op vrije voeten blijft? 

The Witness vertelt uiteindelijk een opvallend menselijk verhaal over een onmenselijke daad. En de complementaire documentaire die tegelijkertijd is uitgebracht, laat zien dat dit secuur en waarheidsgetrouw is gedaan. Je kunt je altijd afvragen of het oplepelen van zo’n afschuwelijke geschiedenis voor ‘vermaak’ iets toevoegt. Al is The Witness zo integer en lijken de makers zo onder de indruk van de kracht en weerbaarheid van de nabestaanden, dat de drie afleveringen voelen als een ode aan Alex en André en de vrouw die ze verloren.