De indrukwekkende miniserie The Narrow Road to the Deep North helpt ons te herinneren
The Narrow Road to the Deep North is te zien op Videoland
In de Australische miniserie The Narrow Road to the Deep North blikt een man terug op zijn tijd als krijgsgevangene en de geheime, vurige romance die hij voor de oorlog had. Twee ervaringen die hem de rest van zijn leven achtervolgen.
Herinneringen zijn een krachtig iets. De betere kunnen je door de moeilijkste tijden slepen. De slechtere achtervolgen je tot in de lengte der dagen. De indrukwekkende, Australische miniserie The Narrow Road to the Deep North van regisseur Justin Kurzel over een oudere man die terugkijkt op zijn tijd als krijgsgevangene en de geheime, overweldigende romance die hij daarvoor had, draait om beide soort herinneringen.
Het verhaal, gebaseerd op de prijswinnende roman van Richard Flanagan, begint in 1940 wanneer een jonge Dorrigo Evans (Jacob Elordi) de ouders van zijn vriendinnetje Ella (Olivia DeJonge) ontmoet. Dorrigo is een bedachtzame, introverte twintiger. In plaats van bloemen neemt hij boeken mee voor zijn toekomstige schoonouders die deze geamuseerd maar vooral verbaasd ontvangen. Echt verliefd is hij niet, maar omdat hij als arts in het leger op het punt staat om uitgezonden te worden naar de oorlog, verlooft hij zich toch met Ella.
Wanneer Dorrigo vlak voor vertrek zijn oom Keith (Simon Baker) gaat opzoeken valt hij echter als een blok voor diens jongere echtgenote Amy (Odessa Young). En zij voor hem. Als hij in 1942 gevangengenomen wordt door de Japanners en in een werkkamp bij de Birmaspoorweg terechtkomt is het de herinnering aan haar en hun vurige, verboden liefde die Dorrigo staande houdt. En in 1989 zijn het de gruwelijkheden die hij in de jungle heeft meegemaakt, die de inmiddels oude Dorrigo (Ciarán Hinds) nog steeds dagelijks plagen.
De serie springt behendig tussen 1940, 1943 en 1989. Drie tijdlijnen die zo met elkaar zijn verweven, dat ze elkaar verdiepen. Dat de oudere Dorrigo emotioneel onbereikbaar is voor de mensen in zijn leven, wordt met iedere gruwelijke scène in het kamp begrijpelijker. Net als dat hij zich vastklampt aan de liefde die hij daarvoor, in onschuldigere tijden, ervoer.
De manier waarop iedere tijdsdeel anders voelt, is uiterst knap gedaan. De meeslepende, sensuele affaire speelt grotendeels in de duinen waar de grassen zachtjes wuiven en het licht altijd warm is. Het kamp in de jungle is daarentegen donker en uiterst benauwend met een constante soundtrack van luid kwetterende vogels en pijnlijk knorrende soldatenmagen. Soldaten die steeds magerder worden en wonden en ziektes oplopen die Dorrigo niet meer kan oplappen. De oude Dorrigo woont juist, met Ella, in een betonnen, brutalistische villa. De harde hoeken, de ramen die bijna alle shots in 1989 omlijnen, staan mooi symbool voor de emotionele gevangenis die Dorrigo nooit meer wist te ontsnappen.
Een makkelijke serie is het niet. Dat kan ook niet gezien de geschiedenis die het vertelt en ook niet schuwt. De momenten in het kamp zijn vaak afschuwelijk. En een lange scène in aflevering vier is zelfs zo moeilijk om naar te kijken, dat je je even afvraagt waarom je het jezelf aandoet. Maar ook daar heeft de serie een antwoord op. ‘Zonder de herinnering,’ zegt de oude Dorrigo op een gegeven moment, ‘zou het zijn alsof de grootste misdaden uit de geschiedenis niet zijn voorgevallen’ The Narrow Road to the Deep North is een prachtige, uiterst indrukwekkende manier om ons te helpen herinneren.
