De beste documentaires van augustus 2026

De Oekraïense AP-journalist Mstyslav Chernov won in 2024 een Oscar voor zijn documentaire 20 Days in Mariupol, een zeldzaam indringend verslag van de Russische inname van de gelijknamige stad. Deze opvolger is al even urgent en verpletterend. Chernov loopt ditmaal mee met een peloton dat een Oekraïense vlag moet planten in een zojuist heroverd gehucht. De route door een strookje bos ligt nog bezaaid met lijken. Chernovs tocht wordt afgewisseld met bodycambeelden van soldaten die hier kortgeleden nog vochten. Het geheel roept speelfilms als Saving Private Ryan en 1917 in herinnering – maar dit is echt, hedendaags, vlakbij.

Als de jonge Alejandra na haar derde miskraam in de wachtkamer van het ziekenhuis een ongewenst zwangere vrouw ontmoet, bedenkt ze een waanzinnig plan. Ze vertelt haar echtgenoot en familie niks over de miskraam, maar doet net alsof ze nog zwanger is, om uiteindelijk de baby van de andere vrouw te adopteren. Iets dat haar even lijkt te lukken, maar uiteindelijk op spectaculaire wijze uiteenspat. Alejandra’s verhaal is vreemder dan fictie, vandaar dat regisseur Maite Alberdi (The Mole Agent) besloot er een documentaire over te maken. Alberdi’s aanpak is verrassend anders dan we gewend zijn van true crime-docu’s, wat een bijzondere en uiteindelijk oprecht aangrijpende film oplevert.

De Italiaanse stad Napels leeft in de schaduw van niet een maar twee actieve vulkanen, Vesuvius en Campi Flegrei. Regisseur Rosi laat in deze caleidoscopische documentaire in prachtige, commentaarloze zwart-witbeelden zien wat dat voor de Napolitaanse bevolking betekent. Elke scène intrigeert en is ondanks de nuchtere alledaagsheid reuzespannend. Van de continue, soms hilarische belletjes over nachtelijke trillingen naar de brandweer, tot de dwaaltochten door de geheime gangen onder de stad van de grafrovers, die leiden naar het nabijgelegen Pompeï. Een nieuw meesterwerk van de maker van meervoudig onderscheiden documentaires als Fuocoammare en Sacro GRA.

Nadat singer-songwriter Jeff Buckley in 1997 verongelukte, bleef zijn enige complete album Grace onverminderd populair. Toch liet een diepgravende portretfilm nog bijna dertig jaar op zich wachten. Voor deze docu mocht regisseur Amy Berg (Janis: Little Girl Blue) als eerste putten uit Buckleys persoonlijke archief, vol homevideo’s, dagboeken en voicemailberichten. Daarnaast komen collega’s en intimi aan het woord, onder wie zijn moeder en twee ex-vriendinnen. Het resulterende monument, even vitaal als weemoedig van toon, benadrukt wat een uniek en invloedrijk talent Buckley was, en wat een bezield en kwetsbaar mens.

Inzichtelijke, filmische documentaire over psychoses, waarin zes mensen die psychotische periodes meemaakten openhartig en eerlijk vertellen over hun ervaringen. Wat gebeurt er in het hoofd van iemand die psychotisch is? En hoe ga je daarmee om? Regisseur Luuk Bouwman (De propagandist) luistert zonder oordeel en visualiseert de verhalen van de ervaringsdeskundigen in vervreemdende montages en nagespeelde scènes. Resulterend in een zowel visueel als inhoudelijk interessante en ook ontroerende documentaire, die knap inzichtelijk maakt hoe psychoses ervaren worden en levens kunnen veranderen.