It’s Never Over, Jeff Buckley is een weemoedig popmonument van een uniek talent

In 2000 zocht Brad Pitt contact met de moeder van Jeff Buckley, die toen drie jaar eerder was verongelukt tijdens een zwempartij in de Mississippi. De filmster was fan van de singer-songwriter en hoopte hem te kunnen spelen in een biografische speelfilm. Buckleys moeder, Mary Guibert, was al vaker benaderd door filmfiguren, maar dit verzoek sprong er wel uit. ‘Als je door twintig mensen wordt gebeld, en een van hen is Brad Pitt, met wie maak je dan een afspraak?’ zegt ze lachend in een interview met filmblad Variety.

Nadat Pitt haar uitnodigde voor zijn bruiloft met Jennifer Aniston, besloot Guibert hem toegang te verlenen tot Jeffs archieven, vol demo’s, dagboeken, homevideo’s en bandjes met voicemailberichten aan zijn moeder. Maar groen licht voor een film kreeg Pitt nog niet. Guibert twijfelde: was deze hippe Hollywoodster nou echt de aangewezen persoon om haar dwarse, aandacht mijdende zoon te spelen?

In de jaren daarop bleven de twee samen nadenken over een geschikte vorm voor een eventuele film. Op den duur werd regisseur Amy Berg erbij betrokken, een voormalige popmanager en zelfbenoemde superfan van Buckley. Zij had een aantal bejubelde documentaires gemaakt en wilde zich graag eens wagen aan een speelfilm – dit leek haar het ideale project. Zodra Berg ook de archieven mocht inzien, stelde ze echter vast dat alleen een documentaire recht zou kunnen doen aan al dit materiaal. Het duurde nog jaren voordat alle neuzen dezelfde kant op stonden, maar in 2025 verscheen dan eindelijk het resultaat: It’s Never Over, Jeff Buckley. Een docu vol onbekende beeld- en geluidsfragmenten, geproduceerd door Brad Pitt, met een ontwapenend eerlijke bijrol voor moeder Guibert.

© Merri Cyr. Photo courtesy of Piece of Magic Entertainment

Zowel voor liefhebbers als oningewijden is het een prachtig monument, even levendig als weemoedig van toon. De film benadrukt wat een uniek en invloedrijk talent Jeff Buckley was, en ook hoe onconventioneel en tumultueus zijn leven verliep. Regisseur Berg vertelt zijn verhaal vooral vanuit het perspectief van een aantal belangrijke vrouwen in zijn leven. Naast zijn moeder komen onder meer twee ex-vriendinnen aan het woord: Rebecca Moore, die hem inspireerde bij het maken van zijn debuutalbum Grace (1994), en Joan Wasser (als artiest bekend als Joan as Police Woman), met wie hij zich kort voor zijn dood verloofde. Deze invalshoek voelt wel passend, want Jeff verkeerde graag in vrouwelijk gezelschap. Hij groeide op zonder vader, was wars van machismo en liep zelf vrijmoedig rond in jurken en glitterkleren – wat zijn platenlabel destijds nog vrij ongemakkelijk stemde.

Ironisch genoeg was het trouwens die afwezige vader, zo toont de film, die Jeffs carrière hielp lanceren. Tim Buckley, zelf ook een gewaardeerde singer-songwriter, overleed in 1975, op zijn 28ste, aan een heroïneoverdosis. Jeff was toen negen en had hem welgeteld één keer ontmoet. Toen er in 1991 een benefietconcert voor Tim Buckley plaatsvond in New York, werd Jeff gevraagd of hij niet een song van zijn vader wilde spelen. Hij had toen nog nooit voor een groot publiek opgetreden en had eigenlijk geen zin; enkel om zijn vader te eren stemde hij toe. De zaal zat vol prominenten uit de popwereld, die werden weggeblazen door Jeffs vertolking van ‘I Never Asked to Be Your Mountain’ – nota bene een lied dat Tim ooit schreef over de zoon die hij niet kende. Al gauw stonden de platenbonzen voor hem in de rij.

Tragisch genoeg werd Jeff Buckley uiteindelijk maar drie jaar ouder dan zijn vader. En kreeg hij nooit meer de kans om een vervolg uit te brengen op Grace. Postuum verscheen nog wel het een en ander, maar het is dat ene album dat blijft voortleven. Momenteel vooral op TikTok en dergelijke media, waar een heel nieuwe generatie die diepromantische teksten en gekwelde uithalen aan het ontdekken is.