Prime Minister: intiem en indrukwekkend portret van Jacinda Ardern
'Jacinda Ardern, Prime Minister' is te zien op NPO 2 en NPO Start
In de documentaire 'Jacinda Ardern, Prime Minister' portretteren de makers het woelige premierschap van de voormalige Nieuw-Zeelandse premier Jacinda Ardern, die boven alles bleef pleiten voor empathisch leiderschap.
In 2018 vatte Jacinda Ardern, toenmalig premier van Nieuw-Zeeland, tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in één woord haar leidende principe samen: kindness. Vriendelijkheid. Tijdens dezelfde vergadering verklaarde Donald Trump met droge ogen dat zijn regering in amper twee jaar tijd meer had bereikt dan bijna elke andere regering in de Amerikaanse geschiedenis. Hoongelach in de zaal. Ardern schoof later aan bij The Late Show van presentator en komiek Stephen Colbert, waar ze op haar kenmerkende manier terugblikte op Trumps optreden: empathisch, charmant, diplomatiek, maar scherp.
Het is ook deze Ardern, inmiddels Harvard-fellow, die we te zien krijgen in Jacinda Ardern, Prime Minister, de documentaire over ’s werelds jongste vrouwelijke premier ooit (Ardern was 37 toen ze aantrad). De leider van de progressieve Labourpartij was eveneens de tweede premier ter wereld die tijdens haar termijn een kind kreeg. In Jacinda Ardern, Prime Minister brengen makers Lindsay Utz en Michelle Walsh Arderns turbulente regeringsjaren (2017-2023) en het jaar erna in beeld. Van dichtbij, want naast archiefbeelden en eigen interviewmateriaal, hadden ze de beschikking over home video’s en fragmenten uit het Political Diaries Oral History-project; een collectie audio-interviews met politieke leiders van Nieuw-Zeeland. Arderns partner, radio- en televisiepresentator Clarke Gayford, maakte de homevideo’s en werkte als producer mee aan de documentaire.
En dus zien we hoe Ardern optreedt na de terroristische aanval op twee moskeeën in Christchurch, waarbij in 2019 51 mensen om het leven komen – Ardern staat de nabestaanden bij, zichtbaar emotioneel, én loodst er in recordtijd een verbod op automatische wapens doorheen. Maar we zien ook hoe ze thuis in bed kruipt met stapel dossiers, de kerstboom optuigt met haar dochter en de geestige plagerijen van Gayford ondergaat. Op andere momenten vertelt ze over haar grote angst om door de mand te vallen en de voortdurende innerlijke tweestrijd die ze heeft ervaren, tussen ‘degene die zegt dat je het niet kunt en degene die zegt dat je het moet doen’.
Nooit ambieerde ze het premierschap, benadrukte Ardern in 2017 nog. Zeven weken later aanvaardt ze het ambt toch. Dankzij haar eeuwige optimisme en de overtuiging dat leiderschap, empathie en medemenselijkheid hand in hand gaan, groeit ze uit tot een internationaal politiek voorbeeld. Tijdens de coronacrisis slaat de publieke stemming radicaal om nadat Ardern als eerste wereldleider een reeks stevige lockdowns aankondigt – te stevig, concludeert een officiële onderzoekscommissie achteraf.
De camera is erbij als Ardern vlak voor de bewuste persconferentie haar tranen bedwingt. Hierna somt ze, omringd door haar adviseurs, kort op welke politieke en (gezondheids-)wetenschappelijke redenen ten grondslag liggen aan de strenge maatregelen. Het is een fraai inkijkje in de politieke besluitvorming waarin Ardern zich minstens zo kundig, slim en slagvaardig toont als invoelend en vriendelijk. Van dit soort fragmenten had dit indrukwekkende en aangrijpende portret er nog meer verdiend.
