Series Recensie

Rust en Vreugd: geestige tragikomedie over de microkosmos van volkstuintjes

Rust en Vreugd is te zien op NPO 1 en NPO Start

Still uit Rust en Vreugd
© Omroep Max
  • Alex Mazereeuw

De tragikomische serie Rust en Vreugd is opnieuw een geslaagde verfilming van een succesboek van Hendrik Groen, ditmaal over de mores op een volkstuinencomplex.

Schrijver Hendrik Groen (pseudoniem van Peter de Smet) schoot ruim tien jaar geleden in de roos met Het geheime dagboek van Hendrik Groen. In die tragikomische roman schetst Groen het leven van zijn hoofdrolspeler in een bejaardenhuis, en dan vooral de krankzinnige microkosmos daarbinnen.  Er kwamen uiteindelijk meerdere vervolgboeken én een succesvolle serie van Omroep Max, waarin regisseur Tim Oliehoek een perfect tragikomische balans vond tussen de grauwe nabijheid van de dood en het eigenwijs levenslustige van de bewoners. 

Geen wonder dus, dat Oliehoek opnieuw de regisseur is achter de verfilming van een ander Hendrik Groen-boek, opnieuw voor Omroep Max. In 2021 schreef Groen Rust en vreugd, waarin de speels-vileine blik ditmaal werd gericht op de microkosmos van volkstuintjes. Die tuintjes wonnen de afgelopen jaren sterk aan populariteit bij oud én jong, en zijn daardoor steeds gewilder. 

Still uit Rust en Vreugd
Johanna Hagen (Cherrie) en Annet Malherbe (Emma) in Rust en Vreugd
© Omroep Max

Toch ziet Emma Quaadvliegh (gespeeld door de altijd goede Annet Malherbe) in eerste instantie niet te wachten op zo’n volkstuintje. Haar recent overleden man (Jaap Spijkers) had het stel ruim tien jaar geleden ingeschreven, waardoor Emma plots de nummer één is op de wachtlijst. Ze aarzelt, omdat ze de planten op haar balkon niet eens levend kan houden, maar besluit toch overstag te gaan, op zoek naar een nieuwe richting. En reuring is er genoeg, op dat volkstuinencomplex, waar een strijd gaande blijkt tussen de vrijzinnige tuinders en de passief-agressief dictatoriale voorzitter (Frans van Deursen). De eigenwijze Emma groeit al snel uit tot de sociale spil, die mogelijk enige weerstand kan bieden tegen de regelfetisjisten binnen het bestuur.  

In navolging van Het geheime dagboek van Hendrik Groen  resulteert dat opnieuw in een zeer geestige tragikomedie, waarin het tuinpark fungeert als een soort Nederland in het klein, met veel te veel regeltjes en bemoeizucht én een overschot aan eigenwijze bewoners. Het is een verrukkelijke spiegel.