YA-serie The Body speelt met millennialnostalgie en het bovennatuurlijke

The Body is te zien op Netflix

Still The Body serie Netflix
  • Anke Meijer

Een initiatieritueel leidt tot een soort massahysterie onder de leden van een populair dansgroepje op een katholieke middelbare school. Maker Quinn Shephard liet zich voor deze ongegeneerd queer en sexy serie succesvol inspireren door tienerfilms en -series uit de jaren ’00.

In The Body wordt de toon direct gezet. In de openingsminuten van de nieuwe Netflix-serie staan de scholieren van St. Mark’s, een katholieke middelbare school ergens in een klein Amerikaans plaatsje, zoals iedere dag in de rij voor de communie. De (knappe) priester legt het lichaam van Christus één voor één op hun uitgestoken tongen. Direct daarna volgt de warming-up van de leden van de Lions, het populaire dansgroepje van school. De tienermeisjes in laag uitgesneden sportbroekjes, met kruisjes om de nek en lipgloss op de lippen, helpen elkaar zo intiem bij het stretchen van hun lijf dat een van hen grappend opmerkt dat ze eruitzien als een stelletje potten. De soundtrack speelt ondertussen stemmige kerkzang, opgevoerd met een klinkende beat.

Met die eerste paar minuten is meteen duidelijk dat deze Young Adult-serie, bedacht en gemaakt door Quinn Shephard (Under the Bridge), ongegeneerd sexy en hartstikke queer is. De klap- of uitschuiftelefoons versierd met juweeltjes die de leden van de Lions hebben, hun velours trainingspakken, het feit dat ‘Hey Ya!’ van Outkast tijdens een feestje uit de speakers galmt en The Simple Life, de realityshow van Paris Hilton en Nicole Richie, op de tv-schermen te zien is, verraden daarnaast dat de serie speelt in de jaren ’00.  

Still The Body serie Netflix
Een deel van de dansgroep Lions in The Body
© Netflix

Het is het decennium waarin maker Shephard zelf jong was en haar eigen queeridentiteit ontdekte terwijl ze naar een katholieke meisjesschool ging. Die jeugd was samen met films en -series als Carrie, Jennifer’s Body, Heavenly Creatures en Mean Girls de inspiratie voor de serie. The Body is naast een coming-of-age-verhaal over tienermeisjes die zichzelf, elkaar en de wereld ontdekken, namelijk ook een serie die speelt met het bovennatuurlijke.

Na een lollig en door drank en drugs ingegeven initiatieritueel van de dansgroep waarbij de duivel wordt aangeroepen, komt een van de schoolmeisjes in een onverklaarbare coma terecht. De andere Lions-leden gaan vervolgens zo gebukt onder hun (katholieke) schuldgevoel dat ze stuk voor stuk beweren visioenen van haar te krijgen. Dat veroorzaakt weer een soort massahysterie die de hele gemeenschap treft.

Of de visioenen echt zijn, en of de coma inderdaad is veroorzaakt door de duivel of door het ecstasypilletje dat het meisje tijdens het ritueel nam, laat de serie aangenaam in het midden. Het verhaal zet je zelfs iedere keer op een ander spoor. Het is eigenlijk ook niet het belangrijkste. Tiener zijn is immers al lastig genoeg. Zeker in die vreemde jaren ’00.