Legally Blonde-prequel Elle: klassiek highschooldrama met soundtrack vol ninetieshits

‘I’m only happy when it rains,’ zingt Garbage-frontvrouw Shirley Manson in de intro van Elle, de nieuwe prequelserie van de Legally Blonde-films over de tienerjaren van Elle Woods (Trixie Minetree). Het is een treffend nummer voor de opening van de nieuwe serie, en niet alleen omdat Elle zich in 1995 afspeelt, het jaar waarin de hitsingle uitkwam. Maar vooral omdat zo direct duidelijk wordt dat Prime Video niet op de centen heeft gekeken als het op de soundtrack aankomt, die werkelijk vol staat met de grootste ninetieshits (de eerste aflevering begint met Mariah Carey en eindigt met Radiohead…).

En ook de songtekst is toepasselijk, want Elle gaat over het moment waarop de jonge Elle tegen haar zin naar Seattle moet verhuizen met haar ouders. Een stad in het noordwesten van Amerika waar het altijd regent, zo laat de serie uitentreuren zien. Aan die druilerigheid raakt Elle, die opgegroeid is met de strakblauwe luchten van Los Angeles, maar niet gewend. En dat is niet het enige contrast met haar vorige woonplaats, want op haar nieuwe middelbare school draagt iedereen (maar dan ook echt iedereen) zwarte of grijze hoodies, houthakkersbloezen of oversized T-shirts. Seattle is het epicentrum van grunge. En Elle, in haar knalroze outfits en hoge plateauhakken, steekt er nogal kleurrijk bij af.

De tiener is dus als een vis uit haar vertrouwde, met roze prullaria versierde kom. Al lukt het haar uiteindelijk wel om haar draai te vinden. Ze maakt vrienden, laat haar oog vallen op de knapste jongen van de school en strijdt ondertussen tegen onrecht. Het is allemaal niet verrassend. Elle, zo weten we al uit de films waarin Reese Witherspoon haar speelde, is immers niet voor één gat te vangen. Of zoals haar beste vriendin zegt tijdens een peptalk: ‘Jij bent Elle Woods. Je kunt zes blikjes open maken zonder je kunstnagels te breken.’

Wie de films heeft gezien, snapt inmiddels dat Elle min of meer hetzelfde verhaal vertelt. Alleen speelt het zich nu niet af op Harvard, maar op een middelbare school. Je kunt je daarom afvragen waarom en voor wie deze serie is gemaakt. Het vertelt bestaande fans niets nieuws, ondermijnt zelfs het uitgangspunt van de films en is ook een te klassiek highschooldrama om echt te verrassen. Wellicht zijn tieners de beoogde doelgroep. Die kunnen de serie samen met hun ouders kijken. Al zullen zij dan weer bij iedere needle drop verzuchten dat ze het nummer op cd hadden, of de band ooit live zagen. Of tieners daar zin in hebben?