Het intense en sfeervolle 'Dagen met Blue' is een portret van een bijzondere vrouw

‘Running from the world… Peace with the world… Genderless human… Waiting for the epic revolution… That is to be human…,’ zingt de Britse kunstenaar en dichter Blue zacht maar bezwerend aan het begin van de documentaire Dagen met Blue. En nog een keer: ‘Running from the world…’

Wat ze daar nou allemaal precies mee bedoelt? Dat is gissen. Maar dat filmmaker Amanda van Hesteren geboeid is door Blue en haar wil volgen met haar camera, verbaast niet. Want Blue – een jonge zwarte vrouw met een gezicht vol piercings en tattoos – fascineert meteen. In een van de eerste scènes zien we haar onder een hek door kruipen en een verlaten, aan verval en graffiti overgelaten terrein aan de rand van Marseille op gaan, en passant nog even een duur terras vol chic publiek toeschreeuwend: ‘Fuck tous les riches!’

Dagen met Blue is precies wat de titel belooft: het resultaat van een week die Amanda van Hesteren in Marseille doorbracht met Blue – een zelfgekozen naam, eigenlijk heet ze Eliya. De kunstenaar is aan de ene kant het bruisende middelpunt van feestjes, avonturen en fotoshoots met haar vrienden, maar aan de andere kant is ze een en al pijn. Al snel komen we er namelijk achter dat ze een heel lastige start heeft gehad in het leven: haar jonge, hiv-geïnfecteerde moeder was dakloos en haar vader was nauwelijks in beeld. Eenmaal volwassen wordt Blue getergd door de vraag of en hoe ze nog contact kan houden met haar ouders.

Gaandeweg blijkt dat Blue’s verblijf in Marseille een vlucht is van de crisis die ze in haar thuisstad Londen ervoer. Wanneer ze merkt dat je je problemen toch altijd weer met je meesleept, raakt Blue diep in de put en zien we Van Hesteren worstelen met haar rol. Die is sowieso wat onduidelijk: aan het begin van de documentaire kondigt de regisseur aan dat ze zich herkent in de beladen familiegeschiedenis van Blue en door het maken van de film zou willen leren hoe je omgaat met dit soort problemen, maar dat komt later nagenoeg niet meer terug.

Wel geeft Dagen met Blue een intens en sfeervol inkijkje in de wereld van een vrouw wier dramatische leven heen en weer schiet tussen diepe dalen en hoge pieken. Aan het eind dobbert ze met een grote glimlach in de Middellandse Zee: ‘When I changed my name to Blue, I felt like Eliya could heal.’