Kabul, Between Prayers is een mokerslag van een documentaire
Kabul, Between Prayers is te zien op NPO 2 en NPO Start
De Nederlands-Afghaanse regisseur Aboozar Amini heeft een even pijnlijke als knappe documentaire gemaakt, over een ‘doodgewone’ Talibanstrijder en diens kleine broertje.
‘O Allah, verspreid de shariawetten over de hele wereld. Neem alstublieft het martelaarschap aan van onze zelfmoordterroristen.’
Deze extremistische gebedsregels zijn de eerste woorden van Kabul, Between Prayers en zetten direct de toon: welkom bij de Taliban. Het gebed, dat nog veel langer duurt en uiteindelijk een hele rits martelaren gedenkt, wordt uitgesproken door de Talibanstrijder Samim. De Nederlands-Afghaanse regisseur Aboozar Amini slaagde erin toegang te krijgen tot het leven van Samim (23) en diens broertje Rafi (14).
De familie woont op het platteland, Rafi speelt nog naar hartenlust in het bos met zijn vriendjes. Maar het is duidelijk dat zijn lotsbestemming dezelfde is als die van zijn broer: de Taliban. We zien hoe het kind schietles krijgt in de bergen. En in een gesprek van Amini met Rafi verkondigt die laatste – met ontwapenende glimlach en al – dat ‘eer iets is voor mannen, niet voor vrouwen’.
De kinderlijke onschuld van Rafi in combinatie met hoe hij al is opgeslokt door de Talibanideologie – zo fantaseert hij over hoe de goddelozen in de hel branden – maken Kabul, Between Prayers (IDFA 2025) zo’n mokerslag van een documentaire. Amini laat heel kalm de schoonheid van het Afghaanse landschap zien, met daarin zijn personages die in een hatelijke, gewelddadige ideologie leven, en ondertussen ook nog gewoon mens zijn. Samim doet bijvoorbeeld stoer op zijn versierde Talibanmotor, maar hij verveelt zich ook vaak tijdens het op wacht staan in Kabul, en het gaat slecht met zijn huwelijk.
Samims vrouw krijgen we overigens niet te zien – vrouwen en meisjes zijn in de documentaire bijna onzichtbaar, zoals de Taliban het graag wil. Schielijk verdwijnen ze steeds uit beeld, als figuranten; heel even kijken ze ons soms toch aan. Juist via hun pijnlijke afwezigheid brengt Amini in zijn knappe documentaire ook het lijden van Afghaanse vrouwen over.
