De beste documentaires van maart 2026

In Whispers in the Wood richt Vincent Munier zijn camera op de natuur waarin hij opgroeide, de Vogezen. Hij filmt daarbij ook zijn vader Michel en zijn 12-jarige zoon Simon. We zitten de hele film lang in het woud, met gesprekken bij kaarslicht in de berghut van de Muniers. Ook gaan ze in Noorwegen op zoek naar een zeldzame vogel, de Auerhoen. De film, een zintuigelijke ervaring van het woud in beeld en geluid, is een kassucces in Frankrijk en won twee Césars waaronder die voor beste documentaire.

Louis Theroux volgt vijf grote manosphere-influencers: de Britten HStikkytokky en Ed Matthews, de Amerikaan Myron Gaines en de Trumpvrienden Justin Waller en Sneako, die zich net als veel van deze manfluencers graag verliest in complottheorieën en antisemitisme. We zien hun obsessie voor ‘traditionele’ vrouwen enerzijds en pornoactrices anderzijds, hun dubieuze beleggingsproducten en de vraag of ze wat ze verkondigen echt geloven. Of is alles slechts ‘for clout’ (invloed)? Zelfs Theroux komt nauwelijks door het pantser van deze cameragetrainde mannen heen. De momenten dat dat even lukt zijn de hoogtepunten van deze even bizarre als verontrustende documentaire.

In het beeldschone Just Our Heart richt regisseur Maartje Nevejan haar camera op rouwende vrouwen en ritueelmakers: een artistiek leider zingt met kinderen die hun ouders verloren de zon op; een ecoloog betreurt bewust de vissen die ze doodde in de naam der wetenschap; een kunstenaar-muzikant herdenkt in een dans- en muziekceremonie de koloniale geschiedenis van haar land. Wat deze ceremonies in al hun zachtheid krachtig tonen is dat rouw vaak verder gaat dan een persoonlijk verlies alleen, en een vruchtbare bodem kan zijn voor nieuwe vormen van zorg en verzet.

Maroesja Perizonius maakte eerder de aangrijpende documentaire Communekind (2004), waarin ze haar moeder bevraagt over het seksueel misbruik en de verwaarlozing in haar jeugd als gevolg van haar moeders keuze om bij een Bhagwancommune te gaan. In deze sekte werden ouders en kinderen gescheiden; terwijl haar moeder aan haar spirituele verlichting werkte, werd Maroesja elders in de commune misbruikt door volwassenen. In Generatie Bhagwan laat ze aan de hand van de verhalen van lotgenoten zien dat het seksueel misbruik van kinderen bij de Bhagwan systematisch was en over de hele wereld in de communes plaatsvond. De pijn van de slachtoffers die ze spreekt – vijftigers inmiddels – is in deze documentaire voelbaar. Ook Perizonius zelf moet af en toe stoppen met filmen omdat het haar te veel wordt. Des te dapperder dat ze daders zonder omhaal confronteert in deze schokkende, maar belangrijke film.

Regisseur Chris Wilcha voert ons langs verhalen die hij altijd al heeft willen vertellen, maar nooit wist af te maken. Bijvoorbeeld een documentaire over de legendarische jazzfotograaf Hermann Leonard, die overlijdt voordat er genoeg materiaal is geschoten. En een film over een platenzaak die Wilcha had willen redden. In Flipside weeft de regisseur al zijn onafgemaakte ideeën aaneen in een vloeiend geheel, dat niet alleen de verhalen eindelijk afmaakt, maar ook iets moois te zeggen heeft over de waarde van kunst en het makerschap. Een ware feelgood-ode aan 'mislukte' kunstprojecten.