De beste films van Venetië 2026 (volgens Gerhard Busch)
Nieuwe films van o.a. Julia Loktev en Martin McDonagh
Filmjournalist Gerhard Busch blikt terug op de hoogtepunten van de 83ste editie van het filmfestival van Venetië, het oudste filmfestival van de wereld.
Ik kom al zo’n kleine twintig jaar op het festival van Venetië, en nog nooit was het daar zo heet als dit jaar. Elke dag boven de dertig graden. Tot afgelopen donderdag, toen de weergoden het genoeg vonden en er 50 millimeter regen viel.
Is dit weerbericht van belang? Voor mij wel, want het festival vindt plaats op de langgerekte schoorwal Lido de Venezia (onder filmliefhebbers: ’t Lido) en voor de interviews cross je de hele dag heen en weer.
Voor VPRO Cinema sprak ik op deze editie met 19 makers (regisseurs, acteurs, actrices) van 12 films. Dus dat waren een heleboel tochtjes door de brandende zon.
Was het de moeite waard? Absoluut. Zelfs een doorsnee Venetië (met Cannes het meest prestigieuze filmfestival op de kalender) is al beter dan zo’n beetje alle internationale festivals.
De resultaten van de interviews vind je de komende maanden in de VPRO Gids of op deze site, maar hieronder alvast een tipje van de sluier, want dit zijn – in willekeurige volgorde – de vijf beste films die ik zag in Venetië.
Kvinde ukendt/Woman Unknown (May el-Toukhy)
WO II, de oorlog die maar blijft geven. En niet alleen in Nederland, ook in Denemarken zijn er al heel veel films over De Tweede Wereldoorlog gemaakt. En soms voegen ze nog iets toe ook. Zoals dit ijzersterke psychologische drama over Marie, die als huishoudster bij industrieel Christian werkt en op het punt staat de plek van zijn overleden vrouw over te nemen. Wat niemand weet is dat deze Marie een geheim met zich meedraagt dat alles kapot zal maken als het onthuld wordt. Verpletterend portret van een van de talloze ‘onbekende vrouwen’ die in de oorlog probeerden te overleven.
Ink (Danny Boyle)
Het maakt niet uit waar de Britse regisseur Danny Boyle een film over maakt (of het nou drugs is in Trainspotting, armoede in Slumdog Millionaire of zelfreflectie in 127 Hours), hij vertelt zijn verhalen altijd in hoog tempo en met fantastische beelden. Dat geldt ook weer voor het op ware gebeurtenissen gebaseerde Ink, over het Londense Fleet Street eind jaren zestig, waar Australiër Rupert Murdoch de noodlijdende krant The Sun overneemt en de gefrustreerde Larry Lamb aanstelt als hoofdredacteur. Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van James Graham uit 2017, maar die toneelmatige achtergrond is in een film van Boyle natuurlijk nergens terug te vinden. Waar ie wel op lijkt? The Wolf of Wall Street!
Wild Horse Nine (Martin McDonagh)
Een van de grote krachten van het hierboven genoemde Ink is dat de personages soms verwerpelijke dingen doen, maar nooit aan ons worden gepresenteerd als simpele schurken. Sterker nog, de meeste tijd begrijp je wel waarom ze doen wat ze doen. Dat geldt ook voor deze nieuwe film van de Brits-Ierse regisseur Martin McDonagh. Bekend van moderne klassiekers als The Banshees of Inisherin, Three Billboards en In Bruges. Wild Horse Nine lijkt nog het meest op die laatste. Daarin volgden we twee huurmoordenaars in Brugge, nu volgen we twee CIA-agenten (John Malkovich en Sam Rockwell) in Chili. Om precies te zijn op Paaseiland. Hilarisch, wreed, gewelddadig, cynisch én contemplatief… Wild Horse Nine is alles tegelijk.
My Undesirable Friends – Part II: Exile (Julia Loktev)
VPRO Cinema had maar liefst vijf sterren over voor deel 1: Last Air in Moscow. In die ruim vijf uur durende, volledig met iPhone opgenomen documentaire volgde filmmaker Julia Loktev een handvol onafhankelijke Russische journalisten in Moskou. Die journalisten pakken na de Russische inval in Oekraïne in februari 2022 snel hun spullen – voordat Putin ze zou laten oppakken – en zwermen uit over de hele wereld. Zolang ze daar hun werk maar kunnen blijven doen (een deel komt terecht in Amsterdam). Loktev reist ze overal na en laat in intieme gesprekken – opgenomen over een periode van vier jaar – zien en voelen wat ballingschap met hen doet. Ook dit deel duurt weer ruim vijf uur, maar is geen seconde te lang.
L’estranea/The Spiral (Paolo Strippoli)
Genrefilms duiken steeds vaker op in hoofdprogramma’s van de grote festivals, dus zo heel gek dat deze slimme Italiaanse horrorfilm van de 33-jarige Strippoli in Venetië draait, is het nou ook weer niet. Het is bovendien een heel fijne, razend spannende film. Over een soort tijgermoeder die alles wanhopig onder controle probeert te houden, en bereid is daar grote offers voor te brengen. Of liever, bereid is anderen daar grote offers voor te laten brengen. Want telkens wanneer haar gezin onder grote druk staat, komt er een vreemdeling langs die zegt de problemen te kunnen oplossen. Maar wel tegen een prijs. Actrice Jasmine Trinca is heel goed als de genoemde tijgermoeder, maar de film wordt gestolen door actrice Valeria Bruni Tedeschi, als de heerlijk sardonische vreemdeling die het gezin met veel plezier de vernieling in helpt. Haar rol is misschien te klein voor een acteerprijs in Venetië, maar ze zou hem zeker verdienen.